Toen mijn ouders ongeveer 10 jaar geleden hun huidige huis betrokken, kwamen ze al snel te weten dat de vorige eigenaar aan de ziekte van Parkinson leed. Ze begrepen dat de man zijn laatste adem in het huis uitblies, waar hij zijn laatste dagen sleet. Een deel van deze informatie kwam van de makelaar en een ander deel van het pand zelf.
Er waren aanwijzingen over het leven van de man, zoals een helling in de achtertuin die naar de hoofdslaapkamer leidde en een leuning naast de achterdeur. Wij leerden al snel dat deze laatste erg handig was in de winter, wanneer de achterste trap bevroren was. Maar voor de rest leek het pand op elk ander huis, omgeven door gras en met vaste planten die elk jaar weer opkwamen.
Op een of andere manier denk ik dat mijn ouders het idee waardeerden een beetje dichter bij iemand te zijn die had meegemaakt wat zij doormaken. Men kan dit zien als een onheilspellend toeval of een herinnering dat we niet alleen zijn in onze ervaringen. Ik waardeer het laatste.
Het meest opvallende aan dit huis was de trots die het uitstraalde. Bij de ziekte van Parkinson is het gemakkelijk om koppig te zijn wanneer men niet klaar is om hulp te accepteren. Mijn vader staat hier om bekend om dit af en toe te zijn. Maar omdat Parkinson een langzaam voortschrijdende ziekte is, levert het niet vaak grote obstakels op die onmiddellijke actie vereisen. Naar mijn ervaring duurt het een lange tijd voordat Parkinson mensen van hun vermogen berooft. Ze kunnen plotseling realiseren dat ze al lang geleden hulp hadden kunnen gebruiken.
Het zien van de handgrepen op verschillende plaatsen in het huis maakte me dankbaar dat ze er waren, omdat het ons een gesprek met mijn vader bespaarde. Ik hoefde hem niet te vragen of hij klaar was om ze te laten installeren. In plaats daarvan kon hij op den duur zelf besluiten ze te gebruiken, na te hebben verkend of ze hem misschien zouden kunnen helpen.
Het huis voelde voor mij als een symbool door een kenmerk dat veiligheid en comfort vertegenwoordigt. “Papa zou net zo trots moeten staan als dit huis,” dacht ik.
