Afgelopen weekend ging ik naar een feestje om de 91ste verjaardag van de moeder van mijn vriendin Gina te vieren. Nonna, zoals we haar noemen, was vol van glimlachen en knuffels. Het feest vond plaats in een prachtig huis in Orange County, waar veel mensen waren die ik nog niet had ontmoet. Voordat ik echter sociaal ging doen, trok de geur van pizza mijn aandacht… ja, ik heb mijn reukzin nog, hoewel niet zo sterk als voor mijn Parkinson. Aangetrokken door de geur van knoflook en mozzarella, vond ik mijn weg naar de keuken, pakte een stuk pizza en begon mijn gezicht ermee vol te proppen alsof ik aan een taart eetwedstrijd meedeed. Zo verdiept in dit stukje beruchte gluten had ik niet eens gemerkt dat de dame die naast me ging zitten, plaatsnam.
Ze vroeg me: “Ben jij de vriend van Gina die de Parkinson-blog schrijft?” Met pizza nog in mijn mond, was ik verrast en slikte snel door. Ik probeerde te glimlachen en zei: “Ja, dat ben ik,” terwijl ik de neiging onderdrukte om olijfolie van mijn vingers te likken. Ik vervolgde: “Ik ben de Perky Parkie.” Ze vertelde me dat haar moeder, Edna, die in Georgia woont en meer dan 13 jaar geleden gediagnosticeerd is met Parkinson, mijn blog leest. Had je dat? Een vrouw, die aan de andere kant van het land woont, leest mijn blog en deelt mijn website met haar dochter die toevallig een vriendin is van mijn vriendin Gina. Wat een toevallige ontmoeting.
Het is echt een kleine wereld. Dit is precies de reden waarom ik de Perky Parkie Blog in de eerste plaats heb gemaakt. Ik voelde me alleen na mijn diagnose, overspoeld met negatieve informatie en angst voor het onbekende. Ik wilde een ruimte vinden waar ik mijn reis met Parkinson kon delen, het goede en het slechte, maar met een gevoel van lichtheid. Doom en somberheid passen hier niet.
Actief zijn in de Parkinson-gemeenschap heeft me de kans gegeven om vele verhalen over liefde en inspiratie te horen. We worden verbonden wanneer we praten over de impact van deze ziekte op ons leven. Toen Edna, in Georgia, aan haar dochter (Jessica) vertelde dat ze mijn blog las, zette ze een kettingreactie in gang en verbond mensen die elkaar in ons normale dagelijkse leven niet zouden hebben ontmoet.
Ik wil maar zeggen, door het starten van deze gesprekken heeft Edna in Georgia een zaadje geplant waarvan de wortels groeien en zich uitstrekken om meer mensen te bereiken. Net zoals mijn nieuwe vriendin Jessica en ik hebben gedaan.
Voelt iemand anders de kracht van het delen van je Parkinson-verhaal?
Nederlands 
English