De Onverwoestbare Spirit van Alan: Een Muzikale Reis met Parkinson
Alan is 73 jaar en kijkt met een nuchtere blik naar zijn leven. Hij heeft Parkinson, maar dat lijkt hem niet te veel te deren. “Parkinson is vette pech, it is what it is,” zegt hij met een glimlach. Hij beseft dat hij gelukkig mag zijn om deze leeftijd te bereiken. “Veel van mijn vrienden hebben de 60 niet gehaald. Ik tel mijn zegeningen,” voegt hij toe.
Ondanks zijn ziekte blijft Alan muziek maken. Hij schrijft nieuwe nummers en jamt regelmatig met zijn zoon, die ook muzikant is. Alan noemt zichzelf modest ‘een hobbyist’, maar dat doet hem tekort. Met een indrukwekkend muzikaal cv en talloze verhalen uit de muziekgeschiedenis is hij veel meer dan dat. Paul, een goede vriend en collega, beschrijft hem als een ‘wandelende popencyclopedie’. “Alan hoest de feiten en jaartallen zó op,” zegt hij bewonderend.
Wat zijn verhaal extra bijzonder maakt, is dat Alan bij veel legendarische concerten is geweest. Of hij heeft er zelf opgetreden. Al op zijn achtste kocht hij zijn eerste gitaar, van zelf verdiend geld. Geen wonder dat hij als puber zo graag naar bands keek en zich verdiepte in blues, country, jazz en rock.
Er zijn zelfs anekdotes over hoe Eric Clapton Alan herkende. “Ah, you again,” zei Clapton, omdat Alan zo vaak vooraan bij zijn optredens stond. Muziek was zijn leven. Hij speelde gitaar in een band en deed mee aan talloze jamsessies.
Een van de hoogtepunten van zijn carrière was een auditie voor Screaming Lord Sutch. Terwijl hij optrad tijdens een Sunday family brunch in een theatercafé in Islington, vroeg een man hem of hij auditie wilde doen. Artiesten zoals Jeff Beck en Jimmy Page hadden dat ook gedaan. Alan kon zijn geluk niet op. “De auditie vond plaats in het Lyceum Theatre op Shaftesbury Avenue,” vertelt hij enthousiast. “Daar speelden helden als Clapton en The Who ook!”
Bij de auditie werd Alan voorgesteld als ‘de nieuwe gitarist’. “We starten met Bye Bye Johnny in B-flat,” zei leadzanger David Sutch. Alan zette de muziek in, en toen de gordijnen open gingen, stond er zomaar 1700 man publiek voor hem. Wat een verrassing! “Ik had geen idee dat het een echte gig was!” Na afloop hoorde hij de woorden die hij al zo lang hoopte te horen: “Okay, Alan, you’re in.”
Met een passie voor muziek die blijft bestaan, laat Alan zien dat je hun dromen nooit moet opgeven, ongeacht de uitdagingen die je tegenkomt. Zijn verhaal is een inspiratie voor velen. Er is niet alleen plaats voor verdriet, maar ook voor vreugde, kracht en vooral muziek.
Nederlands 
English