Ineens was daar de diagnose van parkinson. Nee, niet helemaal. Na de diagnose ga je terugdenken. Je probeert vast te stellen wanneer je de eerste symptomen kreeg. Je probeert uit te vinden wanneer het bij jou begon. Ik merkte vlak voor de diagnose dat ik echt moe was en dat ging niet over. En – ze lacht als ze het zegt – ik ben van nature niet moe aangelegd. Ik had een slepend been en een niet-meezwaaiende arm. Op reis in Kroatië deden mijn spieren niet meer mee in het zwembad. De echte doorslag voor mij om naar de huisarts te gaan, was het moment waarop ik op mijn werk ineens mijn handtekening niet meer kon zetten. Dat was een heel gekke gewaarwording. Bij de huisarts duurde het wel even voordat ik werd doorverwezen. Ik was 41 en sportief, dus er kunnen allerlei redenen zijn waarom je moe bent, waarom je spieren even niet meewerken. Uiteindelijk ben ik zelf harder geworden en heb ik gevraagd om een verwijzing naar de neuroloog. Die kreeg ik en toen was het meteen helder: Parkinson.
Ik kan het niemand kwalijk nemen dat ze parkinson niet zo snel bij jonge mensen diagnosticeren. Maar het stigma dat jonge mensen geen neurologische ziekte kunnen krijgen? Dat moet er wel van af. We leven wel echt in een andere wereld. Er zijn steeds meer jonge mensen met een neurologische aandoening en ook met Parkinson. Parkinson stelt zich niet leeftijdsgebonden op, het kan ons allemaal treffen. Het is belangrijk om de signalen serieus te nemen en erover te praten met een arts. Samen kunnen we werken aan meer begrip en bewustwording rondom Parkinson, ook bij jonge mensen. Samen staan we sterker in de strijd tegen deze ziekte. laten we het taboe doorbreken en openlijk praten over Parkinson, ongeacht de leeftijd. Want samen maken we het verschil.
Nederlands 
English