Leven met Parkinson: Trudies pad naar acceptatie en balans
Omgaan met Parkinson in het dagelijks leven
Trudie v.d. Graaf (61) leeft al geruime tijd met de ziekte van Parkinson. In dit artikel deelt ze haar persoonlijke verhaal. Ze vertelt hoe de diagnose haar leven veranderde, hoe ze deze ziekte leerde accepteren, en welke keuzes haar helpen om betekenisvol te blijven.
Van zorgverlener naar zorgvrager
Trudie heeft jarenlang als verzorgende in de thuiszorg gewerkt. Maar op een dag merkte ze dat haar linkervoet niet goed functioneerde. Ook schakelen in de auto ging steeds moeilijker. Al snel kwam de gedachte op: zou ik ook Parkinson hebben? Haar moeder had namelijk dezelfde ziekte. De officiële diagnose bevestigde haar vermoeden. "Mijn wereld stortte even in," vertelt Trudie. "Ik dacht direct aan een rolstoel, terwijl mijn moeder die niet nodig had."
Het accepteren van beperkingen
Na haar diagnose bleef Trudie zo lang mogelijk werken. “Ik dacht: ik kan nog genoeg doen. Maar multitasken lukte niet meer. Als iemand tijdens het douchen iets vroeg, moest ik dat echt opschrijven, anders vergat ik het.” Uiteindelijk werd ze volledig afgekeurd. “Dat gaf me financiële rust én ruimte om mijn situatie te accepteren. Ik ging vrijwilligerswerk doen om het gevoel te houden dat ik iets bijdraag.”
Onzichtbare symptomen van Parkinson
Naast de meer zichtbare symptomen, zoals trillen, heeft Trudie ook te maken met minder bekende klachten. Ze noemt:
- Verminderd reukvermogen
- Vermoeidheid en beperkte energie
- Concentratieverlies bij dubbele taken
- Verhoogde aandrang om te plassen
“Als ik geen focus heb, lukt er niks. Tv kijken én praten gaat bijvoorbeeld niet. Mijn man moet nu vaak keuzes maken, dat lukt mij niet meer.”
Diepe hersenstimulatie (DBS): een keerpunt
In 2024 onderging Trudie een DBS-operatie. “Sindsdien kan ik stilzitten, gebruik ik minder medicijnen en heb ik weer wat initiatief terug.” De operatie was voor haar niet eng, maar voor haar man wel. “Hij was bang dat het mis zou gaan, en dat begrijp ik.”
Zichtbaarheid en begrip
Trudie rijdt nu op een driewieler. “Dat maakt mijn beperking zichtbaar, maar ik blijf mobiel. En dat is belangrijker dan wat anderen denken.” Ze merkt dat veel mensen parkinson niet goed begrijpen. “Zittend zie je weinig, maar als ik opsta, valt het pas op.”
Advies aan anderen met Parkinson
Voor mensen die nog worstelen met de diagnose heeft Trudie een duidelijke boodschap: “Stop met vechten tegen wat je niet kunt veranderen. Gebruik je energie voor de dingen die je blij maken. Dat levert zoveel meer op.”
Trudie’s verhaal is een inspirerend voorbeeld van hoe je met deze uitdagende ziekte kunt leven. Acceptatie en zelfzorg zijn essentieel. We hopen dat haar ervaringen anderen helpen om de weg naar acceptatie en balans te vinden.
